حب غريب

كلما ازددت حبا لك كلما ازدت عنك ابتعادا
افضل ان يكون البعد بيدى لا ان يُفرض عليّ 

فاختيار الآلم بإرادتى اهون من تلقيه على يد القدر

  

عارف !!

عارف ..
مش مهم بكرة هيحصل ايه .. ولا مهم هنكون فين
المهم انى دلوقتى معاك .. وانت معايا
المهم عندى النهاردة .. اللحظة دى .. وكل لحظة بعيشها معاك
 

 عارف كمان ..
انك أجمل جنون ممكن اى انسان يتجننه
وانى بحب كل يوم بعيشه معاك، وبصبر على اى يوم انت مش فيه بس على أمل انى هشوفك تانى يوم

وحيدة بدونك

مازلت فى هذه الدنيا وحيدة مادمت بعيدة عنك
اقترب قليلا لتملا ايامى بالدفئ
اقترب قليلا لتنتشلنى من وحدتى .. لتؤنسنى بوجودك
فكل ما زاد الناس من حولى، وكل ما زاد صغب ايامى، كلما افتقدك اكثر وازدادت وحدتى

حبيب كالحلم

كالحلم انت فى حياتى
فى عالم الخيال اجدك الرائع فى حياتى فى كل شيء
بمثابة النكهة لكل اشيائى والالوان لكل ما تراه عيني ..

وفى عالم الواقع .. انت الحقيقة الوحيدة التى أدركها جيدا وأدرك ان الطريق اليها مليء بالجبال والبحار والمحيطات والاسوار والسدود والبراكين والرياح والامطار .. وادرك ان الحواجز بيننا اطول من كل الطرق الممهدة على طريقنا الطويل الا انه وبرغم تلك الحقيقة تظل انت الحبيب والانيس والرفيق والدفئ والحنان والراحة فى عالم فقد كثيرا من معانيه ..

أحبك لانك رقيق كالنسمة قوى كالجبال .. أحبك كرجل متفرد فى خصاله الحميدة .. وأحبك كحبيب هادئ الطباع.

وأعشقك حين تنابك لحظة جنون <3 font="">

أنت الحلو يا حبيبى

لو ده جنان .. انا قررت أتجنن ..

طول عمرى بقول ان الحب ده جنان بس ما كانش عندى فرصة انى اثبت كده .. 

وهى الفرصة بتيجي كام مرة اصلا فى حياة الانسان مننا ؟؟ 

فيه ناس بتقول ان الفرص بتيجي كتير ولو فوتنا واحده مش مشكلة لان هتيجي واحده بعدها وممكن تبقى احلى وممكن اصلا لو مسكنا فى فرصه ما نشوفش الحلو اللى هيجي بعدها ..

وفيه ناس تانيه خالص بتقول لأ بقى .. الفرصة اللى بجد اللى هتغير حياتك 180 درجة ما بتجيش الا مرة واحده بس .. ومهما اتكررت فرص من بعدها فمش هتبقى زيها .. والفرصة الحلوة اللى بتروح ما بتتعوضش تانى.

الحب جنان ومادام قررت تفتح قلبك وتحب وتعيش انسان جواك يبقى لازم تتجنن ما بقاش ينفع العقل خلاص .. 

ومادام قلبك واخدك انك تحب يبقى خلاص لازم تبطل تسمع لكلام الناس .. اسمع لكلام قلبك .. فى الحب القلب بيكون اصدق كائن حى ممكن يدلك على الطريق اللى تمشيه .. القلب فى الحب عنده استعداد يتجنن ويوصل لاخر الدنيا من غير حدود ولا اسوار .. لكن العقل هيقولك لأ .. ده ما يفعش وده ينفع .. ما تتصرفش كده وما تقولش كده .. روح هناك وما تروحش هناك .. 

الجنان فى الحب بيديله حلاوة .. بيخليك تعمل كل الحاجات اللى بتحلى طعم الحب واللى لو فكرت فيها بالعقل ما كنتش هتعملها .. لكن الحب محتاج حرية ما ينفعش تحكُمه بيصح وما يصحش .. الحب بيتنفس حرية.

انا مجنونة بيك .. دى الحقيقة واللى مش محتاجه انى اداريها .. واعترافى بيها هو قمة الجنان لان حبك هو الجنان بذات نفسه وهو احلى جنان فى حياتى .. ولو كل الناس قالت عنى انى مجنونه فى حبك مش مهم .. الأهم انى أكون معاك واكون مبسوطة معاك وأكون سبب فى انك تكون مبسوط.

انا بحبك فى جنانى .. بحبك وانا عاقله .. انت السبب انى افكر بقلبى شوية واركز مع احساسى واشوف انا عايزه ايه مش الناس عاوزالى ايه .. وانت السبب فى انى اقنع عقلى بمنطقه وبطريقة تفكيره بالحاجات اللى انا ما كنتش مقتنعه بيها قبل كده وعمرى ما كنت اتخيل انى اقتنع بيها قبل كده .. انت المنطق المجنون فى حياتى .. واللحظات الحلوة اللى انا بعيشها وعاوزة اعيشها .. انت الحب اللى بجنانه خلانى مش عاوزة افكر فى اى حاجه غير اللحظات الحلوة اللى بعيشها معاك.

انت الجنون العاقل والعقل المجنون .. الحاجة الحلوة اللى ادت طعم ولون وريحة لحياتى .. الطعم الصافى الطاهرالبريء .. واللون الزاهى المبهج واجمل ريحه طيبة تنعش كل الحواس .. انت الحلو يا حبيبي .. انت الحلو

رسالة حب

ترى هل أكتب عنك ام أكتب عنى الان، وهذه الوجوه التى أراها حولى وتذكرنى بك هل هم جميعا يرتدون قناع لوجهك ام ان عيني لا ترى سوى ما شابه ملامحك فى الوجوه.

هل تعلم انه لا شبيه لك بين البشر وان تشابهت الملامح لاربعين شبه.

هى سطورى تُكتب عنك من تلقاء نفسها، فلست وحدى من يفتقدك فى هذه الحياة، فغيري اشياء كثيره تفتقد ملامحك وهمساتك وسكناتك وآهاتك، منها عيني وقلبى ويدي وكلماتى وألحانى وسطورى، فمعك كنت اشعر أن كل خليه من أعضائي الحسية هى كائن مستقل بذاته ويحبك بطريقته الخاصة، ومعك كنت اشعر بان كل ما افعله وأقوله يعبر عما اشعر به معك ولك.

عينى تفتقد التأمل الى قسمات وجهك حين تعتليه ابتسامة خفيه لا يلحظها غيري، وتفتقد النظر الى وجهك حين تغضب من داخلك وتدارى عن الآخرين غضبتك تلك، وقلبى يشتاق الى دقاته المتلاحقة المتلهفه حين يقترب موعد لقائنا، ويدي وحيدة بعيده عن يدك تحتاج الى لمستك التى تعبر الى داخلى وتملأنى بالحنان والسكينة.

تلك كلماتى الحائرة التائها بين السطور، لا تكفى ولا تشفى ولا اعرف لكتابتها سبب، فحالتى تلك ليست بالجديدة على قلبى ولم تعد قديمة، ان الحب عندى هوايه امارسها وقت انشغالى واستمتع بها وقت فراغى .. الحب هو حياتى وعملى وانشغالى وشغلتى .. لكن حبك هو أكبر وأجّل من ان يظل مجرد هواية، فحبك وحب ما تحب وحب من يحبك هو حياة قائمة بذاتها، احبها فى وجودك واعشقها فى اشتياقى لك، حبك حالة تفوقت على كل حالة العشق الوجودية التى سمعت بها او قرأت عنها، فأرواحنا وان لم تتلاقى فى عالمنا الحسي فاننا تتلاقى كل يوم فى عالم الحب، تتقارب وتتألف.

مازلت حائرة هل أكتب عنى تلك السطور ام أكتبها عنك أنت ؟!  ولا ادرى لماذا بدات فى كتابتها من الاساس؟  فها نحن الان فى اليوم الثالث الذى احاول ان اكتب لك فيه تلك الرسالة ومازلت غير مدركة لاى شيء من حولى، فاحيانا ينتابنى ذلك الشعور الغير مبرر انه وبمجرد الانتهاء من كتابة رسالتى سأراك امامى وستاتى لتنير ظلم حياتى، وينتابنى ايضا الخوف من الايمان بهذه الفكرة فاخشي الا تتحقق فافقد ثقتى فى احساسي.

ان حب المجهول هو ما يجذبنى اليك،المجهول هو السر الاعظم الذي يجمع بيننا،  فقصة حبي معك بدات منذ قديم الازل حين تلاقت أرواحنا فى عوالم آخرى فى أماكن آخرى .. التقينا وتقاربت ارواحنا فى هاله من الحب كتلك التى رايتها فى قصص الجنيات الجميلات الطيبات فى طفولتى.

حبيبي .. هكذا يحلو لى منادتك فى مخيلتى كلما تخيلتك وتذكرتك، وذكراك ليست بالشيء الهين او السهل النسيان، فمن يرى الحب فى عينيك مرة لا ينساه ما بقى حيا ولا يستطيع ان يحيى بدونه، وانا ما فقط رايته ولكنى عشته معك فى صحوتى وفى نومى.

لا تعتبر هذه هى نهاية رسالتى فان الكلام معك لا نهايه له، لكن السطور غارت من حبى لك وسمعت شكواها همسا ,وانا امرأة ذاقت مرارة العين والحسد كثيرا فأخشى ان يتكررا من جديد معى ومعك، فلنكتفى بتلك التلميحات القليلة عن ذلك الشعور الجميل على وعد ان نحيا سويا ما تبقى من عمرنا ونحن مدينون له بجمعنا سويا.

مش كلام فى السياسة

عمر ما كان ليا فى السياسة ولا كنت بتابع اى اخبار سياسية ولا بحبها أصلا .. وكمان ما بفهمش فيها .. وما حاولتش انى افهم فيها كمان .. ودايما بسيبها كده زى ما تيجي تيجى بقى.

يمكن زىّ زى كتير من المصريين ما بدأوش يتكلموا فى السياسة الا لما ثورة يناير قامت .. "ثورة" .. قد ايه الكلمة دى فى الايام الاول للاحداث كانت غريبة على ودانى .. وفضلت لمدة شهور كلمة غريبة على ودانى وبدأت استوعبها بس لما بقيت تتقال كتير فى كل مكان .. خلاص مادام انتم شايفين انها ثورة تبقى ثورة !!

عديت سنة ومن راها التانية .. وقربنا ندخل فى السنة التالتة كمان .. والكلام فى السياسة بقى كتير قوى، اللى فاهم بيتكلم واللى مش فاهم بيتكلم ويمكن اكتر كمان، اى حد عاوز يقول حاجة بيقولها، وبما ان وسائل التواصل بقيت اسهل واكبر فاى حاجه بيقلها اى حد بقت سهل جدا انها توصل لاى حد برضه، ووسائل جمع المعلومات والاراء بقت كتير وتلغبط .. وبالنسبة للبنى آدم العادى او الغلبان او الاهبل فى بعض الاحيان .. البنى آدم اللى عنده استعداد يصدق اى حاجة بيقراها على النت او يسمعها فى التلفزيون من غير ما يفكر فيها ويعقلها ويشوفها ممكن تحصل اصلا ولا لأ ... فالموضوع ده بقى متوافر قوووى والكلام ده ما فيش أكتر منه.

مش هسميها اشاعات لانها مش كده .. لان فيه بعضها ومش قليل منها بيستند الى حقائق، لكن ممكن اسميها فراغ، ناس فاضية ومش عارفه تضيع وقتها فى ايه، ولقت ان الموضه اليومين دول هو الكلام فى السياسة فبيتكلموا اى كلام وخلاص وبيخلطوا الأمور وبيزيفوا الحقايق وبيكبروا المواضيع ويهولوها وفيه اللى بيحول الموضوع ويطوعه لرغباته واهوائه ومصالحه الشخصية.

الحالة العامة عندى واعتقد عندك وعندها وعند ناس كتيره قوى .. بقت حالة من القرف والاستياء، انا شخصيا وصلت لمرحلة انى خلاص مش عايزة اسمع اى حد بيتكلم فى اى حاجه ليها علاقة من قريب او من بعيد باى حاجه بتحصل فى البلد، لانى شبعت كلام فى السنتين دول .. ولاننا مش بنعمل حاجه غير نتكلم نتكلم ونتناقش ونتخانق ونطلع من حوار ندخل فى حوارات .. 

 انا وصلت ان حتى النكت والهزار والألش فى السياسة ما بقتش مستحملاه وما بقاش يضحكنى زى زمان بل بالعكس ممكن يبكينى ويضايقنى أكتر ..

انا مش عارفه هى دى حالة حب للوطن كبيرة واتحولت لحالة حزن عليه .. ولا حالة الاستياء دى وصلت لاستياء من مصر كمان!!

انا حزينة على الناس اللى بتموت كل يوم، وماحدش عارفه هما بيموتوا ليه أصلا .. وماحدش عارف هما بيموتوا ازاى .. واظن ان ماحدش هيعرف، وحزينة اكتر على الناس اللى بتموت وهى بعيدة عن كل اللى بيحصل، لكن صابهم من الحب جانب .. زى أطفال منفلوط اللى مالهمش اى ذنب فى الدنيا الا انهم فى مصر .. ذنبهم فى الحياة انهم مصريين وانهم عاوزين يتعلموا .. ولاول مرة فى حياتى احس ان مصر ذنب .. لازم نستغفر منه كتير قوووى.

قبل الحادثة بحوالى 3 اسابيع ماتت بنت بواب عمارتى فى حادثة برضه فى العيد وهما مسافرين يعيدوا فى البلد، ماتت "أمل" اللى عندها 6 سنين من غير اى ذنب الا انها مصرية .. وفى مصر الاهمال واللامبالة هى سيدة كل المواقف. ولما ماتت أمل حسيت ان ربنا اختارها هى تحديدا لسبب .. واكبر سبب هو اسمها "أمل" وحسيت ان بموتها مات الأمل فى الحياة .. وبعدها حادثة القطار والاتوبيس والاطفال اللى ماتت لنفس الذنب الرهيب .. كونهم مصريين وعايشين فى مصر .. فأول حاجه قلتها .. ما خلاص ماتت أمل!!

ومن يومها .. يوم السبت الاسود .. 17 نوفمبر 2012 .. وانا جوايا شيء اتكسر .. كل لما أجى اضحك افتكر ام الأطفال التلاته اللى ماتوا فى يوم واحد وفى ساعه واحده وافتكر قلبها المكسور عليهم، انا عارفه انه قضاء من ربنا .. لكن عارفه برضه انهم ماتوا بسبب الاهمال. وحزينة أكتر ان ما حدش فاكرهم دلوقتى ولا فاكر دمهم ولا فاكر أهلهم، لكن أول ما حصلت الحادثة كل الرموز والجهات اتكلمت وشجبت وادانت وطالبت بميه ألف حاجه وكلهم علشان بس عاوزين يطلعوا فى الصورة قدام الناس البسيطة  .. يسافروا ويتصوروا مع الأهالى والاطفال المصابين ويعملوا شغل سياسي على حساب الأطفال الأبرياء .. وكانهم معدومى الضمير والاحساس .. لكن هما فين دلوقتى ؟؟؟؟ حد فيهم دلوقتى لسه بيتكلم عن الاطفال او حد فيهم لسه مستمر فى زيارته لاهلهم ؟؟؟؟؟ اللى بيعمل كده مش بيعمله قدام الشاشات اصلا لانه بيعمله ثواب لله .. فمش هتلاقى نفسك سمعت عنه فى الاول ولا هتسمع عنه دلوقتى .. لكن اللى بتكلم عنهم  هما دلوقتى بيجروا ورا التورتة الجديدة اللى عاوزين ياخدوا منها حته .. هما فى الاول وفى الاخر مش بيفكروا فى حقوق الناس بجد ولا بيفكروا فى مشاكل البلد دى بجد .. هما بيجروا ورا الحاجه اللى هتوصلهم لمصالحهم أكتر .. وكانها موضه ... واكبر دليل على كلامى اللى حصل فى انتخابات الرئاسة .. وعجزهم عن الاتفاق او الاتحاد ورا هدف واحد .. كل واحد منهم كان عاوز التورتة كلها ليه لوحده ومش عاوزحد ياخد حته معاه ..

امبارح كانت موضه الشجب والادانة لحادثة الاطفال ..

النهارده موضه الشجب والادانة لموضة الاعلان الدستورى

وبكره موضة الشجب والادانة لموضة الدستور ..

المشكلة من وجهة نظرى اننا مش بنكمل حاجة لحد الأخر .. نفسنا قصير قوووى .. وحتى لما قعدنا ال 18 يوم علشان نمشي مبارك .. تعبنا قووى بعدها .. ومجهودنا بقى قليل ومشينا وريحنا وبدأنا نفوق على المواقف الكتيرة اللى بتطلعلنا فجأة فى النص .. وكل هوجة والتانية مش بتاخدلها اكتر من يومين وبالكتير أسبوع .. وبعدين نرجع وننام تانى ..

المشكلة كمان فى الأنانية .. كل واحد عاوز ياخد كله حاجه ليه لوحده وما حدش عنده اى استعداد انه يشارك الاخرين فى نفس العمل.

انا كنت مش عايزة اتكلم فى السياسة وبرضه اتكلمت :(  انا بس كان فيه كلام كتير قووى جوايا وكان نفسي أقوله .. قولته من غير ترتيب ومن غير تذويق .. والاهم انى قلته لنفسي علشان ما ادخلش فى اى نقاش من اى نوع مع اى حد ..

لينا رب اسمه الرحيم .. الكريم .. العفو .. يعفو عنا ويرحمنا