ما تيجى نغير

ماتيجى نغير, نغير نفسنا ونغير حاجات فى حياتنا مش عجبانا, نغير وجهه نظرنا فى بلدنا وفى ناس حولينا.

ما تيجى نغير حاجات كتير مش راضين عنها, بادينا وبعقلنا هنقدر وهنحقق كل اللى نفسنا فيه.

لو بس صدقنا حلمنا, لو بس عرفنا عاوزين نغير ايه بالظبط. ورسمنا خطة مظبوطة وتعبنا علشان ننفذها, هنوصل.. وهنحقق اللى احنا عاوزينه.

التغير مش سهل ومش هضحك عليك واقلك هتصحى من النوم تلاقى نفسك انسان تانى.

لكن المتعه فى التغير وفى التعب والسعى ورا النجاح مش بتبقى فى تحقيقه أكتر ما بتبقى فى الطريق اليه.

فرصة نستغل الباقى من رمضان. وأن الصيام بيعلمنا قوة الارادة. بيعلمنا اننا لما نقول لنفسنا لأ يبقى هى فعلا لأ, وبنفذ الكلام اللى بنقوله لنفسنا. واظن حياتنا واحلامنا مهمه وتستحق اننا نخطط لها ونصبر لحد ما نحقق حلمها..

هاه بقى,, هتغير معايا.

اعمل قايمه من حاجتين بس فى شخصيتك نفسك تغيرهم قبل رمضان ما يخلص, واكتب عاوز تغيرهم ازاى او توصلهم لإيه, وما تتوقعش انهم هيتغيروا تماما فى رمضان لكن هتحط رجلك على اول سلمه.. وبقوة إرادتك هتوصل للتغير اللى انت عايزه وتوصل لقمة السلم.

وكل ما تحقق تغير او تأثير حتى لو كان صغير اكتبه وما تستقلش باى حاجه, عشان كل ما تقرأ الكلام اللى انت هتكتبه هتفتكر انت كنت فين وبقيت فين.

ويالا ما تضيعش وقت وابدء من دلوقتى.

وكل سنة وانتم طيبين



شاركونا بارائكم على الجروب على الفيس بوك
على اللينك ده.. مستنياكم
http://www.facebook.com/topic.php?topic=9781&uid=110891088821

دعبثه جوايا

تمشى الحياة كما تشاء وفى اى اتجاه تريد, اصبحت اشياء كثيرة فى تلك الحياة لا تهمنى ولا أعبئ بها, أصبحت افكر كثيرا فى كيفية جعل اوقاتى التى احياها افضل, افكر فى جعل يومى هذا فضل ايامى على الارض فرما يكون الاخير, بقدر ما استطيع اتخلى عن حقدى وحنقى وغضبى واى مشاعر سلبية اخرى بداخلى تجاه اى انسان يحيا على هذه الارض

اعتقد انها قوة, ان تسامح الاخرين على ما فعلوه معك مهما كان تسامحهم, حتى لو تغيرت طبيعه علاقاتك بهم لكنك تسامحهم, على الاقل تسامحهم فى جرحهم لنفسك, ويبقى حسابهم عندى الله, انا بشر والبشر لا يحاسبون بعضهم.

التسامح الداخلى مع النفس. بداية جيده للتسامح مع الاخرين والتسامح يعد صفة انسانية تحتاج الى قوة رهيبه لتنفيذها, واعتقد ان من يصل لها يكن وصل الى مرحله مرتفعه من الانسانية.

فانا احيا بحبى للناس واتمنى ان يحبونى, احيا بمصالحتى مع نفسى ورضاى عن ذاتى وتسامحى مع الاخرين وفى المقابل اتمنى الا يحمل لى احد اى ضغينه, انى احب المشاركة فى حياتى, مشاركة بعض الامور مع بعض الاشخاص تجلب نوعا من المتعه وكذا تقرب الاشخاص من بعضهم

وحب الناس والاشخاص الطيبين فى الحياة هم الذين يستمرون مع الانسان مهما مرت به ظروف قاسية ومهما مر به الزمان

مجرد ورقة

انها مجرد ورقة صغيرة, مازلت احتفظ بها فى محفظتى, عليها توقيعك, تذكرنى بك واحملها معى فى كل مكان, اعتبرها تميمه تحمينى وتحفظنى اينما ذهبت, اعتبرها كنز, يبكينى ويُألمنى, يغسلنى بدموعى من خطياى ويعيدنى من جديد طفلة وليدة برئية.

انها مجرد ورقة, كتبت لى فيها يوما بضعه كلمات, كانت تسعدنى حين أقرأها, كنت اجد فيها رائحتك, فتصبرنى على بعدك الى ان القاك, كنت اعشقها لانها منك, اول هديه قدمتها لى, واغلى هديه حصلت عليها انا يوما.

لا ادرى اين ذهبت انت, ولا أدرى لماذا ابتعدت, لكنى ادرى انى سأحتفظ بتلك الورقة معى, لن ارميها يوما ولن اضحى بها, يكفى انها تذكرنى بك, يكفى انها تذكرنى بلحظات من عمرى , من اسعد لحظاتى فى هذه الأرض منذ ان ولدت انا.

انها ورقة صغيرة لا تتعدى فى حجمها حجم كارت التليفون, لكن مثل هذه الاشياء لا تقاس بالحجم ولا بالكم, انها تقاس بالذكريات التى حفرت معها فى الوجدان, انها تقاس باللحظات التى عشتها قبل ان تكتبها لى, وبالسعادة التى غمرتنى حين امسكتها بيدى.

"معاكى ببقى طير فى السما ومعاكى بضحك بصوت عالى"

دوما تترد هذه الجمله فى أذنى,و اراها امام عينى, وأشعر بها بداخلى, انها تذكرنى بك, و تساعدنى لكى انسى منك كل إساءة, تقوينى على بعدك وتقوينى أيضا على قربك.

بهذه الجملة سامحتك, وبها استكملت حياتى, لم أرغب يوما فى أكثر منها, ولكنى اليوم تعلمت الطمع وسأطلب المزيد والمزيد فوقها.

بهذه الجمله ولدت انا يوما, وعندما ولدت قررت ان أحيا, معك او بدونك قررت ان احيا, ان هذه الجمله بداخلى لا تعنى انك مازلت بداخلى.

ربما تنفصل ام عن والد أطفالها, تنسى الأم هذا الاب ومع الوقت لا يعد له اى قيمه بداخلها ولكن أولادها فهم جزء منها تحبهم ولا يمكن ان تكرههم فى يوم.

هذا هو حالى, فتلك الورقة اعتبرها ابنا لى احبه واحميه وهو يحبنى ويحمينى, وان كان لا يعنينى الان من كتب تلك الورقه لى.

عارف ليه

يمكن انت مش موجود دلوقتى, بس انا مؤمنه انك مستنى اليوم اللى هنتقابل فيه, مستنيه أكتر منى.

انا مستنيه اترمى بين أحضانك, مستنيه تضمنى ليك جامد اوى وتدفينى فى حضنك من كل الدنيا, تحمينى من حر الصيف وأمطار الشتا.

كل ما أواجه مشكلة فى حياتى بشوفك وباحس بيك معايا بتقوينى على ايامى وبتصبرنى وتقولى بكرة هيبقى احلى واحنا سوى, بكرة لما نتجمع هتبقى كل اوقاتنا كأننا فى الجنه, وكل مشاكلنا هتبقى سهله ومحلوله مادمنا مع بعضنا.

انا بحبك, بحبك من قبل ما اشوفك, بحبك حب انت ما تتخيلهوش, وشيلالك جوايا كلام واحاسيس تكفى اهل الارض بحالهم وتزيد كمان.

عارف ليه انا مؤمنه بيك اوى كده, وبحبك بالشكل ده,, تصدق مش عارفه!! ,انا مش عارفه غير ان احساس جوايا بيحبك ومحتاجك ومصدق وجودك وبس, حاجة بتضحك جوايا كل ما أفكر فيك بتخلينى صافية من جوايا ومرتاحه اوى وكان شئ بيلمس قلبى على سيرتك يشيل كل حقد وغل للدنيا ويملانى طيبه وتسامح وهدوء.

احساسى اللى حاسس بحبك, ومخلينى بجد قادرة استحمل كل اللى انا فيه.

بس بجد, ما تسؤش فيها وتتأخر عليا, انا هموت والاقيك, محتاجاك بجد, أنا ضعيفة من غيرك, وحيدة حزينة مكسورة, محتاجه ايدك اللى تقوينى وتطبطب عليا, محتاجه كلامك الحلو, محتاجه كل حاجة فيك, بجد تعااالى تعبت من غيرك.

عاوزه أفضفض, مشتاقه لحضنك أنا

ما هو انا بشر برضه, كائن حى يعيش ويتعايش من حقه يتكلم ويحكى, يبكى شوية ويضحك شوية, من حقه يتألم ويصرخ من شدة ألمه, من حقه يزغرط من فرحته ويوزع على كل الدنيا شربات.

انا انسان, زى ما بيتقال فى الأفلام, من لحم ودم.

بحب وبكره, عندى مشاعر واحاسيس, عندى قدرة معينه عل التحمل, عندى قدرة محدودة على التمثيل, سواء على نفسى او على الناس والدنيا, صحيح انى ما بحبش اكون ضعيفه ولا أصعب على حد, لكن بتقتلى ان الناس تشوفنى سعيدة ويحسدونى على روقانى وانا ابقى من جواى بتقطع.

يعنى انا كنت مرعوبة من النتيجة كنت خايفه جدا احسن اشيل مواد ولا اعيد السنة أصلا, لان فترة الامتحانات بالنسبة لى كانت فترة وحشة جدا وحالتى النفسية فيها كانت وحشه وكان عندى مشاكل كتير اوووى, وكنت بدارى رعبى وقلقى جواى واحاول اكون هادى, واصحابى فسروا ده على انه برود ولا مباله, مع انى من جوايا كنت بتقطع من القلق والخوف, لانى ما كنتش حمل صدمة السقوط (لا قدر الله يعنى).

حاجات تانية كتير شايلاها جوايا وساكته, صحيح انى اتكلمت كتير مع ناس كتير, لكن ولا كتر الكلام ريحنى, ولا سكوتى ريحنى, بتحصلى حاجات غريبة بتفكرنى بحاجات غريبة بتجرحنى وتوجعنى, وخلاص الناس زهقت منى مش هفضل احكى واعيد وازيد فى نفس المواضيع, ولا بنوصل لحل ولا هنوصل لحاجة, فباضطر انى اسكت ومع الوقت باتعود على لبس قناع السعادة قدام كل الناس حتى أقرب الناس ليا, ما بقتش قادرة اشكى ولا أبكى قدام حد, بقيت بأخاف دموعى تنزل قدام مرايتى لتفضح أمرى وتقول للناس دى جروحها لسه مفتوحه.

انا مشتاقه انى أحب, نفسى فى انسان يحضنى ويضمنى لقلبه ويطبطب عليا بحنيه, ويشيل عنى بقى الهموم الكتير والحزن اللى ملانى, الحزن اللى ضيع منى فرحه عينى, نفسى فى القلب اللى يشلنى جواه ويلف بيا الدنيا وما يبعدنيش عنه لحظة واحده.

مشتاقه لحضن حبيبى, اللى هيريحنى, مش عارفه ليه انا متخيله ان الحل الوحيد لكل اللى انا فيه موجود فى الحب, وخايفه اقع فى الانسان الغلط اللى يزود عليا اللى انا فيه وبأدعى ربنا يرزقنى بالانسان الصح(ابن الحلال) اللى يقدر النعمه الى ربنا هيديهاله وانا هشيله جواه عنيا وجوا قلبى وروحى.

كفاية نوت ,,, كفاية فيس بوك

انا قررت خلاص أبطل أكتب نوت على الفيس بوك علشان الناس اتخنقت منى من كتر ما باكتب, مش مقدرين قد إيه انا بارتاح فعلا لما باكتب واحس انى باشارك حد فى مشاعرى وأفكارى دى.

وعلشا أريحهم وارتاح من كلامهم وتعليقاتهم الرخمه الكتيره قررت اكتب على مدونتى وبراحتى بقى, ماحدش ليه حاجه عندى :@:@

من حقى أصـــــــرخ

أصحابى استغربونى, ازاى قوية كده, ازاى ولا دمعه نزلت من عينى, وازاى ولا آه طلعت من قلبى, وايه الكلام اللى كنت بقوله ده, كنت على طول بقلهم انى قوية اوى, وان مش فارق معايا حاجة ما دمت انا بخير, وكنت بأحاول أصدق كلامى اللى بقوله لكل الناس اللى حواليه, زى ما بطمنهم كنت بأحاول أطمن نفسى.

واحدة صاحبتى قالتلى اللى انت فيه ده مش طبيعى, لو حزينه ادى الحزن وقته ومساحته, ما تكتميهوش جواكى, طلعيه وعبرى عنه علشان ترتاحى, وأنا كنت رافضه اسمع الكلام ده, كنت شايفه ان حزنى ضعف, وانا مش ضعيفة وأرفض انى اشوف نفسى ضعيفة فى عين اى حد.

شايفه قوتى انى اكتم حزنى وألغيه حتى بين وبين نفسى, دموعى ما تنزلش, وقلبى ما يكتأبش, وماحدش فى الدنيا يحس بيا اذا كنت بولع ولا سعيدة, شفت ان ده قمة القوة والانتصار.

ومع كل ده, شفت الهرم العالى اللى بنيته بيتهد قدام عينى, شفت نفسى وانا بصرخ من الآلم, شفت جسمى بيرتعش من كتر الخوف والحزن, شفت دموعى وهى نازله على خدودى سيول مش قادره امنعها, شفت نفسى بضيع وبانهار قدامى ومش قادره اعملها حاجة, شفت القوة المصطنعه اللى حاولت انفذها طول الفترة دى, واقفة قدامى ومطلعاه لى لسانها, بتقولى انتى ضعيفه وجبانة ووحيدة, ما تحاولش تعملى فيها قوية تانى.

حزنى و آلمى ده انا بس اللى شفته, أوضتى شافته, ومرايتى شافته, ومازالت رافضه حد غيرى يشوفه, خايفه اشوف نظرة شفقة او تعاطف فى عين حد أعرفه, هتفضل نظرته دى فى خيالى طول العمر, وصورتى القوية الجامده هتتهز فى عينه وهتتهز فى نفسى وده شئ أنا رفضاه.

انا شايفه ان من حقى أصرخ وأبكى وأتألم, أتاكدت ان من حقى ادى نفسى مساحة للحزن والتعب, شايفه انهم يخرجوا من جوايا أحسن بكتير من محاولاتى الفاشلة فى كتمهم جوايا, وان مع الوقت هرتاح ونفسى هتهدى.